Οι θέσεις των χωρών της ΕΕ στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ για τη Γάζα
Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιμετώπισαν το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γάζα με προσεκτική, αλλά και επιφυλακτική στάση. Παρότι η ΕΕ στηρίζει παραδοσιακά κάθε διπλωματική πρωτοβουλία που υπόσχεται αποκλιμάκωση και προστασία αμάχων, πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θεώρησαν ότι η προσέγγιση Τραμπ έδινε υπερβολικό βάρος στις άμεσες στρατιωτικές και πολιτικές ανάγκες του Ισραήλ, χωρίς επαρκείς εγγυήσεις για τα δικαιώματα και την πολιτική προοπτική των Παλαιστινίων.
Κεντρικό σημείο κριτικής ήταν η απουσία σαφούς οδικού χάρτη προς μια βιώσιμη λύση δύο κρατών, με αναγνωρισμένα σύνορα και διεθνείς εγγυήσεις ασφαλείας. Κράτη όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία και οι σκανδιναβικές χώρες τόνισαν ότι κάθε «ειρηνευτικό» σχήμα που παρακάμπτει το διεθνές δίκαιο, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και τον ρόλο της ίδιας της ΕΕ, κινδυνεύει να παγιώσει την κατοχή και να διαιωνίσει τον κύκλο βίας.
Άλλες χώρες, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, υιοθέτησαν πιο προσεκτική, συχνά σιωπηρή στάση, επιδιώκοντας να διατηρήσουν στενές σχέσεις με την Ουάσιγκτον, αλλά και να μην αποξενώσουν αραβικούς εταίρους. Έτσι, η κοινή ευρωπαϊκή γραμμή διαμορφώθηκε γύρω από τρεις άξονες: στήριξη σε κάθε πρωτοβουλία που οδηγεί σε άμεση κατάπαυση του πυρός, απαίτηση για απρόσκοπτη ανθρωπιστική πρόσβαση στη Γάζα και επιμονή ότι η τελική λύση δεν μπορεί να είναι μονομερής, αλλά πρέπει να βασίζεται σε διαπραγματεύσεις με τη συμμετοχή Παλαιστινίων, Ισραηλινών, περιφερειακών δυνάμεων και διεθνών οργανισμών.
Παρά τις διαφορές τόνου, οι περισσότερες κυβερνήσεις της ΕΕ αντιμετώπισαν το «Συμβούλιο Ειρήνης» περισσότερο ως εργαλείο πίεσης και επικοινωνιακής διαχείρισης της κρίσης, παρά ως ολοκληρωμένο σχέδιο ειρήνευσης. Η κριτική τους εστίασε στο ότι δεν αντιμετωπίζει τις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης – την κατοχή, τον αποκλεισμό της Γάζας, την έλλειψη πολιτικής εκπροσώπησης και ασφάλειας και για τις δύο πλευρές. Έτσι, η ΕΕ προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διατήρηση της διατλαντικής ενότητας και στην υπεράσπιση των αρχών της, προωθώντας παράλληλα μια πιο πολυμερή, θεσμική διαδικασία για τη μελλοντική ειρήνη στη Γάζα και συνολικά στο παλαιστινιακό ζήτημα.