Το «live» δεν είναι ζωή: Όταν η οθόνη γίνεται καθρέφτης ανασφάλειας
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι επιλέγουν να περνούν ατελείωτες ώρες κάνοντας live σε διάφορες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Η ζωντανή μετάδοση έχει γίνει τρόπος έκφρασης, επικοινωνίας, ακόμη και επαγγελματικής δραστηριότητας. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά: εκείνη όπου το live μετατρέπεται σε πεδίο χλευασμού, τοξικότητας και επιφανειακής «δημοφιλίας».
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου δημιουργοί περιεχομένου, στην προσπάθεια να τραβήξουν προσοχή και να αυξήσουν προβολές, επιλέγουν να κοροϊδεύουν άλλους, να σχολιάζουν ειρωνικά εμφανίσεις, προσωπικές επιλογές ή καταστάσεις. Το χειρότερο; Συχνά αυτό παρουσιάζεται ως «χιούμορ» ή «αυθεντικότητα».
Η ψευδαίσθηση της δύναμης πίσω από μια κάμερα
Όταν κάποιος βρίσκεται πίσω από μια οθόνη, νιώθει συχνά πιο ασφαλής να εκφραστεί με τρόπο που δεν θα τολμούσε πρόσωπο με πρόσωπο. Η απόσταση της κάμερας δημιουργεί μια ψευδαίσθηση δύναμης και ελέγχου. Τα likes και τα σχόλια λειτουργούν σαν επιβεβαίωση, ακόμη κι αν το περιεχόμενο βασίζεται στην απαξίωση άλλων.
Στην πραγματικότητα όμως, η συνεχής ανάγκη για προσοχή και αποδοχή μπορεί να κρύβει βαθύτερες ανασφάλειες. Όταν η αξία κάποιου μετριέται αποκλειστικά σε views και αντιδράσεις, η πραγματική ζωή συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα.
Από την ψυχαγωγία στην τοξικότητα
Το live μπορεί να είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο δημιουργίας κοινότητας, ανταλλαγής ιδεών και ψυχαγωγίας. Όμως όταν μετατρέπεται σε βήμα για διαπόμπευση ή ειρωνεία, τότε το πρόβλημα δεν είναι η πλατφόρμα – είναι η στάση.
Η τοξικότητα δεν είναι περιεχόμενο. Δεν είναι ταλέντο. Και σίγουρα δεν είναι επιτυχία.
Η πραγματική ζωή δεν έχει φίλτρα
Οι ουσιαστικές σχέσεις, οι εμπειρίες, η προσωπική εξέλιξη δεν χτίζονται σε live streams αλλά στην καθημερινότητα. Το να επενδύει κάποιος όλη του την ενέργεια στο να «φαίνεται» αντί να «είναι», συχνά οδηγεί σε απομόνωση.
Η ψηφιακή παρουσία μπορεί να είναι μέρος της ζωής μας. Δεν μπορεί όμως να την αντικαταστήσει.
Ίσως τελικά το πιο δυνατό μήνυμα να μην είναι αυτό που φωνάζεις σε ένα live, αλλά ο τρόπος που φέρεσαι όταν κλείνει η κάμερα.